سلام.بازم قصد نوشتن نداشتم اما انتظار داشتم که وبلاگهاي مذهبي و ملي يه کم بيشتر به رويدادهاي تاريخي کشورمون توجه داشته باشن. بازم عيبي نداره.بذارين اونا به بازيهاي سياسي مشغول باشن و ناخواسته مهره آمريکاييا و مخالفين ايران عزيز بشن.حقيقت هم همينه. بعضي از ما ندونسته داريم ماموريت مخالفين کشور رو انجام ميديم با دامن زدن به اختلافات سياسي و مذهبي و... اصلا ولش کن.نمونه بارزش وبلاگ «جسد خيس» که با هک کردن برخي وبلاگهاي ارزشي ندونسته تبديل به يه مهره شده و جديدا با هک وبلاگ ياران گمنام امام زمان (عج) سوتي بسيار بزرگي داده چون فکر ميکرده اين وبلاگ متعلق به وزارت اطلاعاته!!! آخه وزارت اطلاعات چه نيازي به وبلاگ داره.بدتر از اون وبلاگ نيروهاي ويژه رو هم تهديد به هک کرده.احتمالا فکر کرده اين وبلاگ مال نيروي اسمشو نبره يا من مامور سيا در ايران هستم شايدم فکر کرده پسر دايي بن لادنم!!!
دوستان انصافا ديگه دارم خسته ميشم.از اين همه آدماي روشنفکرنما که فکر ميکنن بايد به تنهايي تمام دنيا رو اصلاح کنن اما يادشون ميره که اول بايد خودشون اصلاح بشن. مصلح بايد خودش صالح باشه.حالا فرضا هم که اين وبلاگ هک بشه.چي ميشه؟ ... هيچي.من بازم به کارم ادامه ميدم اونم بدون وبلاگ چون واقعا ديگه حوصله وبلاگ بازي ندارم.آدم بايد از همه بخوره.از خودي و دشمن. يه روز گروه جهاد مجازي مارو تهديد ميکنه يه روز هم جسد خيس.داريم کجا ميريم؟ دوست و دشمن قاطي شده؟ چه حکايت جالبي داريم.
البته من اين آقا رو نميشناسم و برام مهم نيست که ايشون چه طرز فکري داره فقط اينو ميدونم که با اين کاراي بچه گانه داره وقتشو تلف ميکنه.اينترنت اينقدر بزرگه که زدن يه وبلاگ جديد ساده ترين کار تو دنياست و هک کردن يه وبلاگ ناچيز اثري توي طرز فکر من و امثال من نداره و هنري به حساب نمياد.به عنوان برادر بزرگتر بهش نصيحت ميکنم که اين بچه بازيا رو بذاره کنار و به کارهاي مفيد مشغول بشه و فکر نکنه مهمترين کار تو دنيا هک کردن چهارتا وبلاگه که هر خنگ و خلي اين کارو بلده.البته يه کم حق داره هر چي باشه جوونه ديگه هنوز زندگي رو سرش خراب نشده که بدونه زجرآورترين کار براي امثال من زنده نگهداشتن اين وبه و روزي صدبار تصميم ميگيرم اونو تعطيل کنم و به زندگيم بيشتر برسم و خدا عالمه که تنها دليل موندنم دوستان بسيار خوبمه که هميشه پشتيبان بنده بودن.
تو رو خدا ببخشيد سرتونو درد آوردم . مثلا قرار نبود بنويسم ...!!!
* 12 تيرماه 1367 مصادف با 3 ژوئيه 1988 سالروز سرنگوني هواپيماي مسافربري ايران توسط ناو آمريکايي «وينسنس» به فرماندهي کاپيتان «ويل راجرز»

شرح کوتاه حادثه:
روز 12 تيرماه 1367 هواپيماي ايرباس جمهوري اسلامي ايران با 275 مسافر و 16 خدمه فرودگاه بندرعباس را به مقصد دوبي ترک کرد.سطح پرواز اين هواپيما 14000 پا تعيين شده بود.در ساعت 10:15 دقيقه محلي و 6:45 گرينويچ شروع به اوجگيري نمود و در ساعت 10:24 دقيقه به وقت محلي، سطح پرواز 12000 پا را گزارش نمود و از آن لحظه به بعد ديگر تماسي از طرف خلبان گرفته نشد.در واقع از اين لحظه به بعد هواپيما مورد اصابت 2 فروند موشک سطح به هواي ناو وينسنس آمريکا قرار گرفته و در نزديکي جزيره ايراني «هنگام» منفجر و سقوط کرده بود.در اين فاجعه تمامي سرنشينان هواپيما به شهادت رسيدند که 66 کودک زير 12 سال، 52 زن و 46 نفر تبعه کشورهاي يوگسلاوي، کويت، افغانستان، هندوستان، پاکستان، ايتاليا، شارجه و دوبي و وابسته نظامي پاکستان در ايران و خانواده اش در ميان کشته شدگان بودند.
بعد از اين حادثه شوراي امنيت با تشکيل جلسه قطعنامه 616 (1988) را تصويب کرد که از طرف ايران دکتر ولايتي و از طرف آمريکا جرج بوش پدر حضور داشتن. خودتون بهتر ميدونين تو اون قطعنامه چه چرندياتي نوشته شده که بهتره ازش بگذريم.
ايران اين موضوع رو به دادگاه لاهه کشوند که سازمان هواپيمايي کشوري سازمان ملل متحد (ايکائو) هم تنها به ابراز تاسف و تسليت به بازماندگان اکتفا کرد و حادثه مذکور رو يه اشتباه غم انگيز توصيف کرد!!!